De computer doet altijd wat jij hem opdraagt

Eind jaren tachtig, begin jaren negentig had mijn moeder een hele moderne vriend die alles wist over computers. In die tijd installeerde hij bij ons thuis ook onze eerste echte eigen pc. Een 386 als ik het me goed herinner, met floppy's en zonder muis. Een wijze les die hij ons leerde was: de computer doet altijd wat jij hem opdraagt. Wil je in Word Perfect iets in vet typen, maar de computer doet het cursief, heb je gewoon de verkeerde toetsencombinatie van de lijst gekozen. Wat was het (computer)leven toen nog simpel.

Inmiddels ben ik heel wat computerervaring rijker. Eind jaren negentig had ik ineens internet in mijn studentenhuis en in vergelijk met het oude BBS systeem van mijn toenmalige vriendje waar ik al eens achter had zitten typen met wat mensen, ging de computerwereld toen pas echt voor mij leven. Leuk, mensen leren kennen van over de hele wereld! Ik leerde sneller en blind typen. Daardoor en met behulp van de achtergrondinformatie op het internet was mijn huiswerk sneller klaar dan ooit.

Lang leve de computer! Het afgelopen uur heb ik zitten typen aan een stuk over het opvoeden van kinderen van nul tot vier jaar. Ik was echt lekker op dreef, vooral omdat mijn vriend de deur uit is met de kinderen en ik rustig op mijn oude laptopje aan het werk kon. Dekentje over de benen, zak drop binnen handbereik. Tot het noodlot toesloeg. Ineens sloot mijn Word-documentje. Op zich geen probleem, maar hij wil het niet meer herstellen. Tekst verdwenen. Gelukkig is mijn huidige partner ook heel handig met computers (understatement) en als hij straks terugkomt met de kinderen uit het bos, heb ik nog een fijn raadsel voor hem. Waar is mijn tekst en waarom doet mijn computer tegenwoordig niet meer gewoon wat ik hem heb opgedragen?!

Overigens lijdt mijn stoppen-met-nagelbijten-poging wel onder dit soort acties.

Goed voornemen

Toen ik net mijn computer opstartte, ben ik begonnen met het uitvoeren van een goed voornemen. Nou heb ik wel meer goede voornemens (die overigens niks te maken hebben met het begin van een nieuw jaar, want daar wacht ik echt niet meer op), maar deze heeft te maken met deze blog. Ik heb net namelijk een profielfoto geuploaded. Dat klinkt misschien niet zo heftig, maar het was voor mij wel weer een stapje. Zoals veel vrouwen ben ook ik onzeker over mijn uiterlijk. De gewone dingen; te dik, te veel pukkels, ongelijke ogen, leiden ertoe dat ik vind dat ik nooit maar dan ook echt nooit leuk op een foto sta. Dit tot frustratie van mijn vriend, want elk kiekje wat hij nog van mij durft te maken, wordt in het beste geval overladen met kritiek en in het ergste geval direct op de camera gewist. Wat er dan weer toe leidt dat er eigenlijk helemaal niet zoveel foto's van mij zijn. Op de foto die het geworden is zijn we met het hele gezin in Wonderwereld en probeer ik met mijn zoontje het zwaard uit de steen te trekken. Overigens probeerde mijn dochtertje voortdurend de steen op te tillen, wat natuurlijk ook een oplossing zou kunnen zijn.

Maar goed, even terug van de hak op de tak. Ik had het dus over voornemens. Ik zou nu natuurlijk kunnen stellen dat ik flink ga lijnen, elke dag mijn gezicht extra rijnigen met een dure lotion en uh.. ooglidcorrectie toe kunnen passen. Maar iets in mij zegt dat ik daarna nog steeds niet tevreden ben over mijn eigen spiegelbeeld. Daarom een meer haalbaar doel. Ietsje minder kritisch kijken naar mezelf, minder foeteren op vriendjelief wanneer hij een foto van me maakt (en ze niet allemaal wissen) en om ook nog wat aan de realiteit bij te schaven: ik ben sinds een paar dagen gestopt met nagelbijten. Dat laatste is ook een hele uitdaging, want ik bijt nu al zo'n 15 jaar meer of minder op mijn nagels. En dat is natuurlijk ook geen gezicht. Dus nu moet ik er maar eens aan geloven. Als iemand tips heeft, dan hoor ik ze graag.

Misschien dat ik met nagels ook meer grip heb?